Nederlandse fotograaf Stijn Hoekstra legt NYC op waanzinnig mooie wijze vast

Cinematografie
de kunst van het vervaardigen van cinema -> filmkunst

Oftewel: geen standaard video maar beeld zo vastgelegd dat het kunst is. We zeggen nu dan wellicht video, maar het begrip kan ook worden doorgetrokken naar fotografie. Een kunstachtige filmstijl ín de fotografie dus! Mocht je niet bekend zijn met die stijl dan kunnen we het ons voorstellen dat je je afvraagt waar je in hemelsnaam aan moet denken.

Iemand die dat piekfijn in beeld kan brengen is de Nederlandse fotograaf (en daarmee ook kunstenaar) Stijn Hoekstra. Froot besloot eens even met hem te spreken over zijn werken.

Wat is volgen jou een cinematografische stijl? Wat is cinematografie? ‘De cinematografische stijl heeft veel te maken met kaders en licht, in film betekent cinematografie in het kort het vastleggen van bewegend beeld. Bij fotografie probeer ik de kijker het gevoel te geven dat ze naar een moment opname kijken van zo’n bewegend beeld. Een onderwerp is hierbij, voor mij, heel belangrijk omdat ik hiermee een verhaal kan vertellen, of laten invullen door de kijker.’

Hoe ben je met de cinematografische stijl in aanraking gekomen en hoe lang werk je er nu al mee? ‘Mijn achtergrond is film, ik ben afgestudeerd als cameraman en werk nog steeds als filmmaker voor verschillende projecten, uiteenlopend van commercials tot documentaires. Ik ben begonnen als camera-assistent en nam altijd mijn kleine Fuji camera mee met een vaste lens om ‘behind the scenes’-foto’s te maken en die vervolgens te delen met de rest van de crew. Hier kreeg ik leuke reacties op en ik nam mijn camera steeds vaker mee als ik naar buiten ging. Ik wilde een rode lijn door mijn werk laten lopen en begon foto’s te maken in mijn eigen stad (Amsterdam) steeds op zoek naar het kader en licht wat ik als cameraman ook interessant zou vinden. Dat is nu zo’n drie jaar geleden en ik ben nog steeds bezig met mezelf hierin te ontwikkelen.’

Wat inspireert jou? Wat verwondert jou? ‘Ik krijg een heleboel inspiratie van gewoon de straat op gaan: de architectuur en de verschillende culturen blijven me verbazen. Elke stad heeft zijn eigen vibe en het is voor mij een heerlijk gevoel als ik die met een foto kan vastleggen. Ik verwonder me het meest hoe georganiseerd en soms ongeorganiseerd sommige steden kunnen zijn. Ik was vorig jaar in Tokio waar alles zo georganiseerd was, dat is dan een mooi contrast met een stad als Havana waar ik dit jaar was. Er is voor mij niets mooier dan helemaal op te gaan in zo’n stad en te fotograferen.’

Heb je voorbeelden in het vak fotografie? En in de cinematografie? ‘Tegenwoordig lijkt iedereen zich bezig te houden met fotografie, Instagram staat vol met fantastische accounts die fotografie puur als hobby hebben. Ik ben vooral geïnteresseerd in straatfotografie omdat deze setting prachtige moment opnames kunnen opleveren. Ik ben altijd jaloers op de mensen die zomaar op mensen afstappen en een foto nemen zonder te vragen.
Ik ben zelf wat minder brutaal maar ik denk dat je vooral foto’s moet maken op de manier waar jij je prettig bij voelt. Ik volg al een tijdje dit Instagram-account en de persoon erachter weet altijd een prachtige sfeer neer te zetten.
Qua professionele fotografen ben ik groot fan van William Eggleston, Lartigue en Richard Sandler. In de cinematografie is Roger Deakins een van mijn favorieten achter de lens maar ook Vittorio Storaro vind ik goed. Beiden werken zij prachtig met licht en indrukwekkende kaders.’

Je hebt meerdere wereldplekken (Cuba ook, natuurlijk) op deze manier vastgelegd. Komen Nederlandse plaatsen ook in aanmerking? ‘De cinematic series is waar ik mee ben begonnen en sindsdien probeer ik elke dag wel een foto te maken in die stijl. Toen ik er net mee begon deed ik dit gewoon in mijn eigen stad – Amsterdam – maar ook wanneer ik in een andere stad was zette ik het voort. Zo heb ik in Rotterdam ook tal van foto’s gemaakt.
Toch neem ik niet voldoende tijd om puur voor de fotografie de Nederlandse steden te bezoeken. Dit komt enerzijds doordat ik het erg druk heb maar anderzijds ook omdat het leuker is om nieuwe steden op deze manier te ontdekken. De reizen die ik maak zijn er daarom perfect voor, ik probeer na een klus altijd een paar dagen extra te boeken zodat ik de stad in mijn uppie nog kan fotograferen.’

Op de foto’s van New York City lijkt de stad vrijwel leeg. Hoe krijg je dat voor elkaar? ‘Een simpel antwoord: geduld, heel veel geduld. Een helemaal lege straat is voor mij minder interessant omdat ik altijd opzoek ben naar, het liefst, één onderwerp in mijn kader. Het draagt mee aan het verhaal wat ik probeer te vertellen. En soms moet je lang wachten op dat ene onderwerp, maar als juist dat ene onderwerp dan uiteindelijk in je frame loopt ben ik zielsgelukkig. Daar heb ik het wachten van een half uur wel voor over. Om die reden fotografeer ik ook het liefst alleen: ik hoef me dan niet schuldig te voelen als ik weer eens sta te wachten op een hoek waar het licht net perfect is.
In de grote steden is het lastiger maar in bijvoorbeeld Havana is het een komen en gaan van mooie onderwerpen. Een andere tip is om vroeg op te staan. Tijdens mijn laatste trip waarbij ik New York en Cuba heb gecombineerd ben ik elke dag voor zonsopgang opgestaan zodat ik de straten helemaal voor mijzelf had, het eerste licht is ook vaak prachtig omdat de zon nog laag staat. In New York ben ik verder voornamelijk in Brooklyn geweest voor de fotografie.’

Hoelang was je in New York City? En ben je dan veel tijd kwijt aan het zoeken van de juiste locaties? ‘Voor ik naar Cuba ging was ik eerst twee dagen in New York, het was er toen koud en er was weinig zon. Na drie weken Cuba sloot ik mijn reis weer af met nog zes dagen New York. Er zat opeens groen aan de bomen en er was meer ruimte voor de zon. Ik had een paar highlights die ik heel graag wilde zien maar over het algemeen plan ik niet zo veel. Ik begin met lopen en zie wel waar ik eindig, de afstanden per voet lagen meestal zo rond de 25 tot 30 kilometer. De metro gebruikte ik puur om lange afstanden af te leggen. Ik zoek altijd naar mooie architectuur waar New York van barst.’

Je hebt van je hobby je werk kunnen maken, maar hoe zorg je er voor dat je fotografie ook als hobby kunt blijven zien (en dus niet als verplichting)? ‘Ik word ontzettend gelukkig van beeld, of dit nu bewegend of een moment opname is. Ik heb mijn werk nooit als werk gezien en dat maakt voor mij een groot verschil, ik ben altijd bezig met kaders te maken en zie een foto altijd voor me voordat ik deze heb genomen. Maar er zijn ook tal van momenten dat ik mijn camera thuis laat, soms baal ik dan als ik net een mooi tafereel aanschouw maar hierdoor blijft het voor mij wel iets magisch en geen verplichting.’

Besteed je veel tijd aan nabewerking van beeld? En welke hardware en software gebruik je dan? ‘Nabewerking is voor mij ontzettend belangrijk, en ik vind het ook nog eens een van de leukste dingen om te doen naast de fotografie. Je geeft een beeld een bepaalde sfeer die het verdient en je kan een kijker ermee een richting in sturen. Ik gebruik altijd alleen maar Lightroom. Daarnaast retoucheer ik nooit, op een paar vlekjes van de oude lenzen die ik gebruik na. Ik heb jaren gewerkt aan de kleur stijl die ik nu toepas maar elke licht of setting heeft weer een eigen bewerking nodig. Het is dus niet zo dat het bij mij een kwestie van copy/paste is, met sommige foto’s ben ik wel een halve dag bezig.’

Zijn er nog specifieke weersomstandigheden nodig om cinematografisch te werken? ‘Met hard licht en harde schaduwen ben ik het gelukkigst, maar een bewolkte dag kan ook een bepaalde sfeer aan een foto geven.’

Heb je nog tips om mee te geven aan beginnende fotografen? ‘Ik denk dat geduld een belangrijke factor is, niet te snel tevreden zijn en kritisch blijven. Kijk verder ook eens omhoog of omlaag of schiet eens vanaf een ander perspectief. Ik werk eigenlijk alleen maar met wide-angle lenzen, voor de trip naar New York had ik twee lenzen mee, maar gebruikte ik voornamelijk de 28mm, een oude Fujinon lens uit de jaren ’70 die met een adapter te gebruiken is op nieuwe digitale camera’s. Het enige nadeel is dat de lens niet automatisch scherp stelt.’

Bekijk hieronder nog meer foto’s die Stijn in New York City maakte:

Het zijn eerder kunstwerken dan foto’s, toch? Je kunt meer van Stijns fotografie vinden op zijn website, zijn Behance-pagina en zijn Instagram-pagina.

Wil je meer fotografie op je scherm? Check dan even de basket!

Meer Froots