Het spookleger dat de tegenstander voor de gek hield tijdens de Tweede Wereldoorlog

Tijdens de Tweede Wereldoorlog voerde een geheime divisie van het Amerikaanse leger, de zogeheten 23rd Headquarters Special Troops, meer dan twintig tactische operaties uit op het Europese strijdtoneel. Hun manier van strijden was op zijn zachtst gezegd bijzonder en ze wisten er tienduizenden geallieerde levens mee te redden. Hun methode? Kostuums, geluidsopnames en opblaasbare tanks. En met opblaasbaar bedoelen we: letterlijk. Lippen om een ventieltje vouwen en blazen maar. De mannen van “Het 23ste” waren helden, maar hun daden werden pas in 1996 openbaar gemaakt.

En jij vond van de zomer dat luchtbed al lastig op te blazen

En jij vond van de zomer dat luchtbed al lastig op te blazen | Bron: knowledgenuts.com

Wie waren zij precies?

De leden van deze aparte divisie waren niet bepaald John Rambo’s die vanuit de schaduwen hele vijandelijke divisies uitschakelden met niets anders dan een kartelmes, twee paperclips en een boterhamzakje. Ook waren ze niet tot de tanden bewapend met machinegeweren en landmijnen. In plaats daarvan waren ze uitgerust met rekwisieten, geluidsapparatuur en grote rubberen opblaasdingen. En bovenal waren ze een van de best bewaarde militaire geheimen. Bijna niemand wist van hun bestaan en diegenen die dat wel wisten, noemden hen simpelweg “Het Spookleger”.
[RELATED id=’259477′]

Wie zaten er in dat Spookleger?

De groep bestond uit zo’n 1.100 man: schilders, architecten, acteurs en geluidstechnici. Stuk voor stuk waren ze gerekruteerd op kunstacademies in New York en Philadelphia. Ze waren niet de meest voor de hand liggende groep militairen om het tegen Hitler op te nemen, maar het was dan ook niet hun voornaamste missie om slachtoffers te maken. Het Spookleger was bedoeld om verwarring te zaaien, het waren meesters in de misleiding. Ze arriveerden vlak na D-Day op het strand van Normandië, uitgerust met nog-niet-opgeblazen spul en geluidsopnames die in het geheim op de Amerikaanse legerbasis Fort Knox waren gemaakt.

‘Als je erop blijft staan gaat er geen lucht in, joe!’

‘Als je erop blijft staan gaat er geen lucht in, joe!’ | Bron: artlog.com

Wat was daar de bedoeling van?

Het Amerikaanse leger was dan misschien groot, Europa was dat ook en de Duitsers zaten zo’n beetje overal. De Amerikanen konden simpelweg niet overal waar dat nodig was in grote getale aanwezig zijn. De 1.100 van het 23ste konden er met hun trucs voor zorgen dat het leek of er wel 30.000 man in aantocht was. Als het bijvoorbeeld nodig was dat de vijand dacht dat er een grote infanterie-eenheid oprukte, reden leden van de eenheid in legertrucks gigantische rondjes door het gebied. Er was exact berekend hoe groot die rondjes moesten zijn zodat het net leek of er een eindeloze stoet vrachtwagens door het gebied trok. Ook werden stadjes in het gebied bezocht door acteurs die een hoop verkeerde informatie verspreidden en zo voor veel verwarring zorgden bij de Duitsers.

Was dat alles?

Nee. Hun echte shine pakten de mannen op het slagveld. Hun voornaamste missie was dus om de geallieerde troepen vele malen sterker te laten lijken dan ze in werkelijkheid waren. Hiervoor gebruikten ze de geluidsopnames en opblaastanks. Een voorbeeld: tijdens Operatie Bettembourg in september 1944 wilde generaal Patton de stad Metz aanvallen. Er was echter een probleem, namelijk een behoorlijk gat in z’n frontlinie. De generaal beschikte niet over voldoende grondtroepen om het gat te vullen en dus werd het Spookleger ingezet om de show te stelen.

Dopje op het ventiel en gáán!

Dopje op het ventiel en gáán! | Bron: amusingplanet.com

De Spoken bliezen hun tanks op (nogmaals: met lucht, als een rubberbootje) en zetten er hier en daar een echte tank tussen om het allemaal wat geloofwaardiger te laten lijken. Vervolgens speelden ze geluidsopnames af van een enorme divisie rijdende tanks, ander bewegend groot materieel en schreeuwende soldaten. Dit werd afgespeeld op zulke sterke geluidsapparatuur, dat de Duitsers het op 25 kilometer afstand konden horen. Met 1.100 man kwam het Spookleger zo overtuigend over, dat de Duitsers niet wisten hoe snel ze zich uit de voeten moesten maken. Patton kon zonder veel problemen Metz innemen.
[RELATED id=’258309′]

Ging dat altijd goed?

Elke keer weer, tot aan het eind van de oorlog. Hun meest spectaculaire moment beleefden ze toen de oorlog bijna gestreden was. De Amerikanen probeerden al een tijd de Rijn over te steken, maar waren daar nog altijd niet in geslaagd. Keer op keer bleken de Duitsers, die zich massaal aan de overkant hadden verschanst, te sterk. Dat veranderde toen het Spookleger werd ingezet. Daar kwamen ze weer, met hun rubberen tanks en hun geluidsopnames. Er werd zo’n show opgevoerd, dat de Duitsers geloofden dat er 30.000 Amerikanen oprukten en kozen eieren voor hun geld. De Amerikanen konden zonder problemen de rivier oversteken.

Drie man voor de wagen, 30.000 uit de speakers

Drie man voor de wagen, 30.000 uit de speakers | Bron: ww2review.blogspot.nl

Waren ze echt zo geheim?

Ja, alles stond of viel met het feit dat niemand wist hoe ontzettend nep het was. Dat gold niet alleen voor de vijand, maar ook binnen het Amerikaanse leger wist vrijwel niemand van het bestaan. Op het slagveld opereerden ze in de gaten in de linies, zodat ook de troepen om hen heen niet wisten dat ze werden bijgestaan door slechts rubber en decibellen. Als ze dat wel hadden geweten, waren ze vast niet zo happig geweest om zo’n rivier over te steken. De missies waren zo geheim, dat zelfs de families van de leden van het 23ste thuis niet wisten dat ze helemaal niet écht aan het vechten waren. Na de oorlog werd het Spookleger in alle stilte weer ontmanteld. Het zou nog tot 1996 duren voor de zegels op de dossiers werden verbroken en bekend werd gemaakt welke heldendaden deze kunstenaars werkelijk hadden verricht. (PV)

Meer vreemde geschiedenisverhalen lezen?

Neem dan ook een kijkje in deze basket VOL bizarre verhalen!

Reageer op artikel:
Het spookleger dat de tegenstander voor de gek hield tijdens de Tweede Wereldoorlog
Sluiten