Froot bekeek in Chicago hoe een koorddanser tussen twee wolkenkrabbers liep

Froot bekeek in Chicago hoe een koorddanser tussen twee wolkenkrabbers liep

Dat Chicago ook wel de stad van de wind wordt genoemd, dat is bekend. Maar op de dag van de persconferentie twee dagen vooraf, is Chicago eerder stad van de storm te noemen, met sneeuwbuien en winden tot wel 60 kilometer per uur. De storm werd al weken met grote zorgen in de gaten gehouden, maar gelukkig waren de weersomstandigheden zondagavond veel beter. Alhoewel Nik Wallenda juist de uitdaging van die hevige wind opzocht, is hij oprecht opgelucht dat hij niet twee dagen eerder moest lopen. Froot mocht van Discovery Channel, dat het event live uitzond, naar Chicago om verslag te doen van de stunt.

33541_0024

Kalm en zelfverzekerd

Wallenda komt uit een koorddansfamilie en begon op zijn tweede al. Hij heeft verschillende familieleden verloren aan het koorddansen, waaronder zijn overgrootvader tijdens een wandeling in Puerto Rico, hoogstwaarschijnlijk door de wind. Toch blijft hij zeker van zijn zaak. Hoe veel gekke acties hij al heeft uitgehaald, het is altijd al zijn grote droom geweest om tussen twee wolkenkrabbers in Chicago te lopen. ‘Ik houd van de stad en het uitzicht en het feit dat het er altijd waait. Ik krijg er kippenvel van als ik bedenk hoe gezegend ik ben dat ik dit mag doen’, vertelt hij vooraf.

33541_0025

Geblinddoekt

De wandeling bestond uit twee gedeelten. De eerste wandeling was 140 meter lang en liep van de westelijke Marina toren naar het Leo Burnett gebouw aan de andere kant van de Chicago River, op een hoogte beginnend van 180 meter, oplopend naar 205 meter. De tweede wandeling begon hij eveneens bij de westelijke Marina toren, naar de oostelijke Marina toren. Deze afstand was met een lengte van bijna 30 meter veel korter, maar ondertussen veel gevaarlijker omdat hij deze geblinddoekt liep. En dat allemaal op een koord van slechts 5 centimeter dik…

Alsof geblinddoekt koorddansen in een winderige stad nog niet genoeg is, doet hij dit ook nog eens zonder zekering én zonder vangnet. Waarom zou je in hemelsnaam geblinddoekt koorddansen, als het mét zicht ook al levensgevaarlijk is? Hij kwam op het idee toen hij tijdens zijn training eens dacht: “Wat nou als ik opeens mijn zicht verlies?” Die gedachte maakte hem bang en nieuwsgierig tegelijkertijd. En al gauw begon hij in zijn tuin op zijn oefenkoord te trainen met zijn ogen dicht. Het lukte hem en hij vond een nieuwe uitdaging.

33541_0017

Afleidingen

Nik heeft totaal geen last van afleidingen. Hoe harder de mensen schreeuwen of hem toejuichen hoe beter. Ook met wind weet hij goed om te gaan, en als hij halverwege jeuk krijgt, dan kriebelt hij gewoon. Hij heeft dan ook al met heel wat afleidingen te maken gehad. Zo werd hij eerder al eens door een bij gestoken tijdens het koorddansen en gaan er vaak vogels op het koord zitten. Het feit dat zijn moeder hem tijdens het oefenen heel vaak liet schrikken en aan het touw trok, heeft er voor gezorgd dat hij op alles voorbereid is en dat hij én zijn ouders er vertrouwen in hebben.

33541_0031

Nerveus en snel

Hoewel hij van te voren kalm en zelfverzekerd was, was hij tijdens het koorddansen toch enigszins gespannen. ‘Wanneer je nerveus bent, ga je sneller praten. Zo is dat ook met koorddansen, dan ga je sneller lopen.’ Het duurde daarom ook veel korter dan gepland, vanwege die nervositeit, maar ook omdat hij tijdens de eerste wandeling in gedachten al bezig was met de geblinddoekte wandeling die zou volgen. Hij wilde de eerste wandeling zo snel mogelijk afronden. En ook de tweede wandeling was binnen enkele minuten al voorbij, ondanks dat hij geen steek kon zien. ‘Het voelde als drie seconden’, vertelt hij na afloop.

33541_0011

Intimiderend

Terwijl duizenden toeschouwers versteend van de kou toekijken vanaf de grond, heeft Wallenda totaal geen last van die kou. ‘Ik had genoeg adrenaline in mijn lijf om warm te blijven.’ Van de wind had hij echter wel wat last aan het begin, toen hij met windvlagen van verschillende kanten kreeg te maken. Aan het einde van de wandeling liep het koord behoorlijk steil omhoog, veel steiler dan Nik zelf had gedacht en gewild en zei het behoorlijk intimiderend te vinden.

Awesome!

Zo’n 50.000 mensen juichten hem toe vanaf de grond. En omdat hij een performer is, geniet hij daar des te meer van en wordt hij daar alleen maar zelfverzekerder van. ‘Hoe meer gejuich, des te beter, zei hij eerder al op de persconferentie vooraf. Achteraf vertelt hij dan ook hoe geweldig hij het vond dat iedereen hem toejuichte: ‘It was an awesome feeling!’

Voorafgaand aan zijn tweede, geblinddoekte, wandeling vroeg hij het publiek echter wel stil te zijn. Dit was omdat hij de aanwijzingen van zijn vader anders niet kon horen. Zijn vader vertelde hem tijdens de wandeling namelijk stap voor stap wat te doen.

33541_0001

Selfie

Nik was van plan halverwege te stoppen om een selfie te maken, maar dat is er uiteindelijk niet van gekomen. Ach, we kunnen ons best voorstellen dat je op dat moment ook andere dingen aan je hoofd hebt. Volgende keer dan maar.

‘Als ik val ben ik dood’

Het lijkt er op dat hij er elke keer een stapje boven op doet. Eerst boven de Niagara Falls, dan boven de Grand Canyon… Maar uiteindelijk zijn de wandelingen volgens Nik allemaal even gevaarlijk. ‘Als ik val, ben ik dood. Hoe hoog of hoe ver ik ook loop.’

‘Never give up’

What’s next? Wie zal het zeggen. Nik vertelde zelf al dat hij nog wel eens een handstand wil doen tijdens het koorddansen, en ook koorddansen in New York staat hoog op zijn lijstje. Al kan die laatste wens nog niet in vervulling gaan, omdat New York de actie niet echt ziet zitten. Maar niks houdt hem tegen. ‘Ik leef volgens drie woorden: “Never give up”. Ik moet en zal lopen in New York City.’ Tenzij zijn vrouw zegt dat hij moet stoppen, want dan stopt hij direct. Zijn familie gaat namelijk voor alles.

33539_0110