Dorangel Vargas: De Hannibal Lecter van de Andes

Dorangel Vargas: De Hannibal Lecter van de Andes

Venezuela staat bekend als zonovergoten vakantieland. Je hebt er maar zo’n zestien dagen per jaar kans op regen. Het is het land van het Andesgebergte in het binnenland met een hoogste top van een kleine avondvierdaagse hoog. Het heeft daarnaast ook de hoogste waterval ter wereld en aan de kust vind je er mooie zandstranden met helderblauw water. En criminaliteit. Je hebt er ook criminaliteit. Sterker nog, Venezuela geldt als een van de meest gevaarlijke landen ter wereld, dus misschien overdreven we een beetje met dat ‘vakantieland’ in de eerste zin. Het gaat dan vooral om overvallen, berovingen en ontvoeringen. Het gangbare, zeg maar. En tot een tijdje terug had je er ook nog de kans te worden opgegeten door Dorangel Vargas, de enige bekende Venezolaanse kannibaal.

‘Wie, ik? Welnee’
‘Wie, ik? Welnee’ | Bron: taringa.net

Wie is Dorangel Vargas?

Hij werd geboren in 1957 en het is wellicht wat overbodig om erbij te zeggen, maar: hij had een lastige jeugd. Zijn hele familie was aangesloten bij het Venezolaanse vrijheidsleger en patrouilleerde in de uitgestrekte jungle. Vargas groeide op in de bushbush langs de Venezolaans-Colombiaanse grens tussen mensen met wie je liever geen ruzie wilde. En díe mensen waren de eersten die beweerden dat er een kwade geest in Vargas heerste. De mannen en vrouwen die voor niets en niemand bang waren, waren stiekem toch wel een beetje bang voor de kleine Dorangel.

Het was dan ook een opluchting van jewelste toen Vargas als tiener de jungle voor gezien hield en naar het stadje San Cristobel ging. Daar leefde hij onder een brug tussen alle andere zwervers die van stad naar stad trokken. Vargas trok echter nergens naartoe en bleef. Hij werd een aantal keer gearresteerd voor diefstal en hier en daar wat ongeregeldheden, maar steeds mocht hij na kort vastgehouden te zijn weer terug naar zijn brug. Dat was jammer, want als de autoriteiten een beetje meer onderzoek hadden gedaan naar de mensen die rond die periode opeens verdwenen, zou dat wellicht een hoop levens gespaard hebben.

Mwah… een paar maar.
Mwah… een paar maar. | Bron: bonvivance.blogspot.nl

Waarom deed de politie dan niks?

Omdat ze vonden dat ze wel iets beters te doen hadden dan te zoeken naar verdwenen junkies en alcoholisten, want dat waren de mensen die verdwenen. Maar na een poosje begon het de media wel op te vallen en verschenen er meer en meer berichten. Dat alarmeerde lokale politici en zij zetten druk op de politie om toch eens een beetje hun werk te doen. Het duurde niet lang voor ze menselijke botten in het park vonden en alles wees erop dat ze afkomstig waren van een lichaam dat compleet uit elkaar gerukt was. Verder rondvragen bracht ze op het spoor van Dorangel Vargas en hij werd weer ingerekend. Dit keer met een wat zwaardere verdenking dan voorheen. Dit was in 1995.
[RELATED id=’256961′]

Hij ontkende natuurlijk alles

Ha, nee, dat deed hij niet. Hij gaf gewoon direct toe dat hij de moord had gepleegd. Sterker nog, hij vertelde dat hij in de twee jaar voor zijn arrestatie minstens tien moorden had gepleegd. Tijdens het proces dat volgde kwam zijn ware motief voor de moorden naar voren: Vargas hield gewoon ontzettend van mensenvlees. En het speet hem niks. In alle kalmte beschreef hij zijn jachtmethode. Hij joeg op degenen het minst in staat zichzelf te verdedigen. Vooral daklozen, zoals hijzelf. Niemand zou hen namelijk missen. Vargas vertelde hoe hij gewoon op de mensen afliep om ze vervolgens dood te steken met een zelfgemaakte speer van bamboe. Daarna at hij ze op.

'Yolo'
‘Yolo’ | Bron: YouTube

Deed hij dat écht?

Ja. In zijn eigen woorden: ‘Mensenvlees is lekker, het is alsof je een peer eet, maar ik eet alle soorten vlees. Honden, katten, hagedissen. Ik begroef de hoofden en voeten en gooide alle andere botten in de rivier. Ik bewaarde ook vlees in bakjes. Het hart en de lever hebben kruiden nodig. Als ik honger had doodde ik mannen. Geen vrouwen, want die doen niemand kwaad.’

Vargas werd hét onderwerp waar de media maar geen genoeg van kregen. De een na de andere journalist zocht hem op in zijn cel en Vargas stond ze allemaal beleefd en geduldig te woord. In alle rust herhaalde hij voor iedereen zijn werkwijze. Vargas bleek een kieskeurige eter. Behalve dat hij alleen mannen at, omdat vrouwen volgens puurder waren en het daarom verdienden om te blijven leven, vond hij mannen ook gewoon lekkerder smaken. Maar: hij at geen dikke mannen, omdat hij dacht dat die teveel cholesterol bevatten. Ook vertelde hij: ‘Mijn favoriete delen zijn de dijen en kuiten, maar ik maak een overheerlijke stoofpot van een tong en van de ogen maak ik een lekker voedzaam soepje.’
[RELATED id=’257534′]

Goed, die zat dus voor de rest van z’n leven in de bak

Dat was de bedoeling, maar in 1999 vond hij dat hij wel lang genoeg vast had gezeten en wandelde op onverklaarbare wijze gewoon de gevangenis uit. Niemand had hem zien vertrekken en toen ze erachter kwamen, was hij nergens meer te bekennen. Ze vonden hem pas weer toen maanden later in de buurt van een boerderij, enkele kilometers verderop, weer menselijke resten opdoken. In het begin dacht men dat het om slachtoffers van satanische rituelen ging, maar na wat meer onderzoek vonden ze Vargas. Hij had niet eens moeite gedaan om zich te verstoppen, al die tijd had gewoon niemand echt goed gezocht.

Bij het doorzoeken van zijn woonruimte op het erf, vond de politie de ene bak na de andere met mensenvlees. Vargas had een voedselvoorraad aangelegd. Hij werd opnieuw ingerekend en in plaats van de gevangenis, werd hij dit keer opgesloten in een van de strengst bewaakte psychiatrische inrichtingen. Daar zit hij tot op de dag van vandaag in eenzame opsluiting. Niet voor hemzelf, maar omdat alle anderen doodsbang voor hem zijn. Detail: hij heeft voor de tweede reeks moorden nooit een proces gehad, noch heeft hij daar zelf om gevraagd. Hij wisselt zijn opsluiting af met een bijbaantje als conciërge op een politiebureau en vraagt zo nu en dan of hij terug naar zijn brug mag. Gek genoeg wordt dat iedere keer weer geweigerd. (PV)

Meer vreemde geschiedenisverhalen lezen?

Neem dan ook een kijkje in deze basket VOL bizarre verhalen!