De Grote Emoe-Oorlog: hoe een groep vogels het Australische leger versloeg

Mark 18 apr 2015 Article

In de jaren na de Eerste Wereldoorlog was Australië op zoek naar een dagbesteding voor hun veteranen. Die werd gevonden in de vorm van landbouwgrond. Als je geen soldaat meer hoeft te zijn, kun je altijd nog boer worden, zo was de gedachte. Maar omdat dit Australië is, is de kans erg groot dat je die grond met iets anders levends moet delen. Bijvoorbeeld met een diersoort die het midden houdt tussen een tank en iets uit Jurassic Park: de emoe. En dan heb je een probleem.

Een groot probleem

Een groot probleem | Bron: The Great Emu War

Hoe begon het allemaal?

Zo’n 5000 ex-soldaten ontvingen een stuk land voor het verbouwen van gewassen en schapenteelt. In 1920 had de overheid hier al 90.000 hectare voor vrij weten te maken, maar ze had nog meer nodig. De beste plekken waren vergeven en daarom werd uitgeweken naar gebieden in Perth in zuidwest-Australië. Gebieden waar met een reden verder helemaal niemand leefde.

Dit leverde dan ook de nodige problemen op. Het is al lastig zat om zonder landbouwervaring een succesvolle boer te zijn op goede grond, laat staan op de troep die verder niemand wilde hebben. Daar kwam in 1929 ook nog eens De Grote Depressie bovenop waardoor de graanprijzen kelderden en ook de beloofde overheidssubsidies bleven uit. Het was een zwaar leven, yo.

Maar hoe zat het nou met die emoes?

Ah, de emoe. Een prachtig dier. De grootste vogelsoort van Australië en daarmee de hele wereld. Ze kunnen wel twee meter hoog worden en zestig kilo wegen. Als het echt moet halen ze snelheden van wel vijftig kilometer per uur en als je ze ziet weet je direct waar de velociraptor naartoe geëvolueerd is. En ze wilden hun land terug.

Sup?

Sup? | Bron: Dusty Emu

Oei.

Zeg dat. Tot 1922 waren ze een beschermde diersoort, maar die status werd heel pragmatisch omgezet naar ‘ongedierte’ nadat ze al die nieuwe landbouwgrond kaal vraten. En in 1932 liepen er tienduizenden rond op de velden van Perth. Al die ex-militairen die nog altijd gewapend waren en best konden schieten, kregen dat aantal niet omlaag. Er werden zelfs premies uitgeloofd voor elke emoesnavel, maar ook dat hielp niets. En als je met je geweer niets uit kunt richten, zit er nog maar één ding op: je zoekt een groter geweer.

[RELATED id=”241885″]

Radeloos zochten de veteranen hulp bij het ministerie van defensie. De minister ging direct akkoord, al was het maar omdat hij ervan werd beschuldigd niet genoeg voor de lijdende veteranen te doen. Even gauw wat emoes afknallen om de boeren er bovenop te helpen was een mooie publiciteitsstunt. En zo begon eind 1932 De Eerste Emoe-oorlog onder commando van majoor G.P.W. Meredith.

In het echt moet het er net zo belachelijk uitgezien hebben als op dit plaatje.

In het echt moet het er net zo belachelijk uitgezien hebben als op dit plaatje | Bron: School History

En toen rukte het hele leger uit?

Dat viel wel mee. Meredith nam een klein groepje soldaten mee, maar bewapend met machinegeweren en 10.000 kogels. Dat moest toch voldoende zijn om een stel vogels klein te krijgen. Helaas hadden ze de emoe wat onderschat. Tijdens de eerste missie was het plan een groep van vijftig terreur-emoes op te jagen. De soldaten volgden de zwerm netjes in formatie, tot de emoes opeens alle kanten op doken en er een grote chaos van maakten om zo de schade te beperken.

Twee dagen later volgde een nieuwe kans. Sluipschutters vonden een groep van wel duizend vogels en openden het vuur. Ze doodden er een dozijn, maar het overgrote deel wist opnieuw op hoge snelheid in alle richtingen te ontkomen toen het machinegeweer vastliep.

[RELATED id=”239482″]

Vervolgens probeerden de soldaten om vanuit een rijdende truck de snelle vogels af te schieten, maar ze kregen het op die manier niet voor elkaar een beetje fatsoenlijk te mikken.

Het enige slachtoffer dat hierbij viel kwam in het stuurmechanisme terecht, waardoor de onbestuurbare truck het hekwerk van een boerderij totaal vernielde.

KRAKAKA!

KRAKAKA! | Bron: The Great Emu War

Kansloze operatie dus?

Best wel, en het werd er niet beter op. Een week nadat de oorlog was uitgebroken, hadden de soldaten al een kwart van hun munitie gebruikt. 2500 kogels om in totaal tweehonderd emoes te doden. In de media verschenen berichten over de emoes die tot nu toe elke ronde hadden gewonnen.

[RELATED id=”232934″]

In de daaropvolgende periode werden wel meer emoes gedood, maar nog altijd waren er voor elke dode vogel minstens 10 kogels nodig. En dat was niet omdat de soldaten niet konden mikken; sommige emoes hadden al meer dan vijf kogels in hun lijf voordat ze eindelijk ophielden met rennen. De legertop had er geen zin meer in en Meredith en zijn mannen werden teruggeroepen. Het Australische leger had de emoe-oorlog verloren. Tijdens de aftocht vergeleek Meredith de emoes met Zoeloes die ook maar door bleven vechten nadat ze door meerdere kogels waren geraakt.

Lang leve de emoes!

Was het maar waar. Als goedmakertje stuurde het leger enorme hoeveelheden munitie naar de boeren om het zelf maar op te knappen. En dat deden ze. In slechts een half jaar werden alsnog meer dan 50.000 emoes afgeschoten. Tegen die tijd was het nieuws over de emoe-oorlog echter aangekomen in Engeland en dankzij de protesten die daar ontstonden, werd de beschermde status van de emoe alsnog hersteld. Op dit moment leven er in Australië nog zo’n 700.000 in het wild. (PV)

Vond je dit verhaal cool?

Lees dan ook dit bizarre verhaal over Karel De Waanzinnige; een koning die echt knettergek was. Of dit korte verhaal over een standbeeld dat je sowieso kent als je van New York houdt.

Reageer op artikel:
De Grote Emoe-Oorlog: hoe een groep vogels het Australische leger versloeg
Sluiten