De Finse sluipschutter die in zijn eentje meer dan 500 Russische soldaten doodde

In 1938 werd de Finse overheid benaderd door de Russen, met de mededeling dat de nazi’s plannen hadden de Sovjet-Unie binnen te vallen. ‘Nou en’, antwoordden de Finnen. De Russen vertelden dat de nazi’s waarschijnlijk dwars door Finland zouden trekken en zij graag die doortocht wilden belemmeren. ‘Welnee,’ riepen de Finnen en sloegen elkaar joviaal op de schouders.

Ze verzekerden de Russen dat, hoewel ze neutraal waren, ze de Duitsers echt wel tegen zouden houden bij de grens. De Russen keerden huiswaarts en de Finnen gingen weer verder met de dingen die Finnen doen. Geen idee wat. Iets met sneeuw. Maar ze hadden buiten Stalin gerekend; de opper-Rus die niet zo van andere meningen hield. En die stuurde twee miljoen soldaten naar de Finse grens om dan maar gewoon het hele land in te lijven.

Finse soldaten: wanneer je ze ziet, is het al te laat

Finse soldaten: Wanneer je ze ziet, is het al te laat. | Bron: Finland.fi

Ging dat makkelijk?

Totaal niet. Finland was dan misschien niet direct een militaire grootmacht, ze waren wel vastbesloten het Rode Leger buiten de deur te houden. Daarmee kom je een heel eind. Het hielp daarbij ook dat ze Simo Häyhä hadden.
[RELATED id=’244798′]

Wat is een Simo Häyhä?

Simo Häyhä was een jager en boer uit het het dorpje Rautjärvi, vlakbij de grens met de Sovjet-Unie. Hij leidde daar een simpel leven dat bestond uit een beetje jagen en boeren en dingen die Finnen doen. Iets met sneeuw. Toen het nieuws van de invasie hem bereikte, verzamelde de 34-jarige Fin kalmpjes wat voedsel en trok zijn witte camouflagepak uit de kast. Daarna pakte hij zijn geweer, voor de liefhebber: een SAKO M/28, en ging op pad om zijn land te verdedigen. In de vier maanden die de oorlog zou duren, zou Simo bij de Russen bekend komen te staan als Belaya Smertj: ‘De Witte Dood’.

*Dit* is een Simo Häyhä

*Dit* is een Simo Häyhä. | Bron: Wikipedia

Whoa! Die Simo was een moeilijk mannetje

Zijn skills kwamen natuurlijk niet helemaal uit de lucht vallen. Hij groeide op op het platteland in een gebied waar het gewoon al-tijd stervenskoud is. Het werken op de boerderij maakte hem hard als, nou ja, ijs. Toen hij een jaar of twintig was ging hij een jaartje in dienst. Dat is niet zo lang, maar meer had Simo niet nodig. In die korte tijd wist hij op te klimmen tot korporaal.

Eenmaal uit het leger ging hij bij de Finse Nationale Garde, waar hij leerde schieten. Scherpschutterij was altijd al een hobby van hem geweest en na wat training wist hij zestien doelwitten per minuut te raken. Op 150 meter afstand.

Die Russen konden hun borst natmaken

Ja, hoewel niet letterlijk, want in die wintermaanden kwam de temperatuur op warme dagen nog steeds niet boven de 20 graden onder nul. De Finnen waren met ongeveer één tegen honderd behoorlijk in de minderheid tegen de Russen en dus gingen ze voor guerilla-tactieken: een beetje in de sneeuw liggen wachten tot de Russen in hun vizier kwamen.

Nu waren de Russen in dat gebied ook niet bepaald de meest geöliede machine uit het Rode Leger. Ze spraken onderling allerlei verschillende talen en konden elkaar vaak niet eens verstaan. Ook kwamen ze uit gebieden waar het lang zo koud niet werd als in dat deel van Finland, dus ook daar hadden ze nogal last van. Zo kon het gebeuren dat er op een gegeven moment dertig Finnen tegenover vierduizend Russen stonden, en die laatsten nog steeds niet konden winnen.

Finnen en iets met sneeuw

Finnen en iets met sneeuw. | Bron: historyanswers.co.uk

Maar ze hadden toch vooral last van Simo

Nogal. Simo ging, hoewel hij onderdeel uitmaakte van een regiment, geregeld in zijn eentje op pad. Hij nam eten mee voor een paar dagen en trok op russenjacht. Wanneer hij Sovjet-troepen spotte, verschool hij zich en wachtte tot de soldaten bijvoorbeeld een weg overstaken. Door zijn compleet witte outfit, matchte hij uitstekend met de seizoenskleuren van het land en werd hij nagenoeg onzichtbaar. En zoals eerder gezegd: hij kon op 150 meter afstand zestien doelen per minuut raken. Het mooie is dat hij daar niet eens een vizier voor gebruikte, omdat hij niet wilde dat het weerkaatsende zonlicht hem zou verraden. Hij keek dus gewoon door dat metalen dingetje dat op de loop van het geweer zit.

En zo werd hij De Witte Dood genoemd

Inderdaad. Toen de Russen doorkregen dat het maar één man was die inmiddels ruim vijfhonderd van hun soldaten had omgelegd, gaven ze hem die bijnaam. Ze wisten dat hij er was, ze wisten alleen niet wáár. Ze stuurden zelfs speciale troepen met eigen sluipschutters op pad, speciaal om hem te vinden.

'Ze zien me lekker toch niet’

‘Ze zien me lekker toch niet.’ | Bron: blindloop.com

[RELATED id=’243699′]

En, lukte dat?

Zo ongeveer. Op 6 maart 1940 was Simo voor de verandering eens met zijn eigen mensen op pad en had een lekker dagje. Tegen het middaguur had hij al veertig doden op zijn naam, een record, maar daarna ging het mis. Een kogel van een Russische sluipschutter doorboorde zijn kaak en Simo’s maten dachten dat zijn halve gezicht eraf lag. Hij werd op een spoedtrein naar een ziekenhuis gezet en lag vier dagen in coma. Toen hij wakker werd viel het uiteindelijk wel mee met zijn gezicht, alleen zijn kaak was volkomen verbrijzeld. En de oorlog was voorbij. Frankrijk en Groot-Brittannië waren zich er inmiddels ook mee gaan bemoeien en Finland en de Sovjet-Unie waren een vredesakkoord aangegaan.

'O, toch wel.'

‘O, toch wel.’ | Bron: keepo.me

Hoe liep het af met Simo?

Die was opeens dakloos. Volgens het vredesverdrag ging een deel van Finland over naar de Sovjet-Unie, waaronder het deel waar Simo’s huis woonde. Wel hield hij vijf medailles aan de oorlog over en schreef er later nog een boek over. Toen hem vele jaren later eens gevraagd werd hoe hij zoveel slachtoffers heeft kunnen maken, antwoordde hij: ‘Oefenen.’ Simo Häyhä overleed in 2002 en werd 96 jaar oud. (PV)

Reageer op artikel:
De Finse sluipschutter die in zijn eentje meer dan 500 Russische soldaten doodde
Sluiten