Interview: Kos Karathanasis, Special Photographer of the Year

A. de Jong 27 nov 2018 Fotografie

Je hebt professionele fotografen en serieuze hobbyisten. Fotograaf Kos Karathanasis (37) uit Amsterdam is een combinatie van. Naast zijn gewone werk fotografeert hij uit passie, het liefst tijdens een verre reis. Niet zonder succes: zijn eerste internationale fotoprijs, Special Photographer of the Year (non-professional), sleepte hij dit jaar in de wacht.

Kos is geboren in Athene, heeft een Griekse vader en een Nederlandse moeder. Op zijn twaalfde verhuisde hij met zijn moeder naar Edam en weer twaalf jaar later ging hij in Amsterdam wonen. Kos studeerde economie en werkt als freelancer, zodat hij genoeg tijd heeft voor zijn grote passie. We spraken hem onder het genot van een biertje en een gehaktbal in het Amsterdamse café De Oranjerie.

Wanneer ontstond de passie voor fotografie?

Rond 2006 begon ik met reizen, voornamelijk naar Azië. Ik kocht mijn eerste camera, een Nikon D90, waarmee ik veel foto’s maakte. Vooral omdat ik het leuk vond, maar ik kreeg ook veel positieve feedback. Al snel begon ik me te verdiepen in opties in de manuele stand en ik merkte dat ik het fascinerend vond om mensen in verre landen in hun dagelijkse leven te fotograferen. Vissers, lokale boeren, kledingmakers, noem maar op. Ik merkte dat mijn foto’s steeds beter werden.

Kos Karathanasis, foto, fotografie, vissers, china, award
Een marktkoopman in het moslimkwartier van Jerusalem, 2018

Ben je volledig autodidact?

Ik dacht altijd dat de meeste fotografen autodidact waren. Sommigen zijn dat ook, maar sinds een vriend me vier jaar geleden de Fotovakschool tipte, weet ik wel anders. Naast mijn werk ben ik de Fotovakschool gaan doen. Dat was pittig, maar vooral ook nuttig. Je leert over aspecten als licht en compositie, maar ineens word je werk ook beoordeeld en moet je ander werk beoordelen. Dat is erg leerzaam. Daarnaast heb ik er op persoonlijk vlak veel geleerd. We zaten in een groep waar direct en indirect veel persoonlijk leed voorkwam, wat ons zeer hecht maakte. Alles werd gedeeld, veel emotie. Uiteindelijk studeerde ik af met een eindpresentatie over India, die als ‘uitstekend’ werd beoordeeld.

En toen was er die foto in China, een soort doorbraak

Ja. Vorig jaar vroeg een docent van de fotovakschool of ik mee wilde met een fotogroepsreis naar Guangxi, een regio in China. Normaal gesproken werk ik het liefst individueel. Zelf het tempo bepalen, alles in eigen handen. Maar toen ik op Google zocht naar de locatie, zag ik een foto van traditionele vissers op de rivier Li die ik ook wilde maken, maar dan mooier. Dus ging ik mee.

Kos Karathanasis, fotografie, foto, vissers, china
Vissers op de Li-rivier, China, 2017

Het was een prachtige ervaring. Op een bamboevlot vissen de mannen op traditionele manier met aalscholvers en petroleumlampen. Ik heb er tweeëneenhalf uur over gedaan om het perfecte plaatje te schieten. Wachten op het juiste licht tijdens zonsondergang, voortdurend zoeken naar de goede compositie en drukken op het moment en dat de aalscholvers stilzitten en de vissers hun ogen open hebben.

Je bent niet de enige die enthousiast is. Hoe schopte deze foto het tot een award?

Ik stuurde mijn foto naar National Geographic, waar het werk tot mijn verbazing werd uitgeroepen tot foto van de dag. Dat is al een hele eer, want uit duizenden inzendingen worden er maar 365 per jaar gekozen. Met dezelfde foto deed ik mee aan de International Photgraphy Awards, een van de grootste internationale fotoprijzen. Er zijn twee hoofdcategorieën: professional en non-professional. Ik ben Special Photographer of the Year geworden in de categorie non-professional. Niet te geloven.

Wat doet dat met je, zo’n award?

Het was mijn eerste internationale erkenning. Daar was ik natuurlijk enorm blij mee. Een award is niet het belangrijkste, maar je wil je werk laten zien en creatieve erkenning geeft je energie.

Wat is het grote verschil tussen jouw eerste en je huidige werk?

Mijn foto’s zijn nu completer. Op het begin deed ik het meest vanuit emotie, nu veel meer vanuit een professioneel oog. Natuurlijk doe ik nog steeds veel op gevoel, maar ik zie nu sneller het totaalplaatje met het juiste licht en de goede compositie. Ook ken ik mijn camera veel beter. Daarnaast ben ik gegroeid in het plannen en nabewerken en haal ik meer inspiratie uit schilderkunst. Ik geloof wel in de 10.000 uren regel. Zo veel mogelijk uitproberen, naar andere kunst kijken en foto’s blijven maken. Dat is de beste leerweg. Maar tussen mijn beginwerk zitten ook foto’s waar ik trots op ben en die me nog steeds raken.

Zoals?

Een van mijn eerste foto’s, die ik in 2007 maakte in Thailand. Ik zat in een trein zonder ramen en zag een meisje naar buiten kijken. Het licht op haar zwart-wapperende haar, het grasveld, de blik; het zou zo een schilderij kunnen zijn. Ik vind het een mooi dromerig beeld dat vragen oproept. Waar denkt ze aan? Is ze happy? Waar gaat ze naartoe?

Kos Karathanasis, fotografie, vissers, thailand, china, kosta
Het meisje in de trein, Thailand, 2007

Waar wil je beter in worden?

Portretfotografie. Een goed portret is namelijk meer dan een goede foto. Je hebt een klik met iemand nodig om een portret te maken met de juiste emotie en spanning. Iemand moet zich op zijn gemak voelen bij je en het beeld moet je raken. Ik ben van plan om in Amsterdam willekeurige mensen aan te spreken voor een portretserie in één stijl. Ook weer een kwestie van veel doen.

Heb je fotografen die je hierbij inspireren?

Anton Corbijn vind ik geniaal in zijn soort. Hij toert mee met de artiesten die hij portretteert en is in staat een diepgaande relatie met ze op te bouwen zonder zijn professionaliteit uit het oog te verliezen. Hij lapt regels aan zijn laars en heeft een unieke stijl die je direct herkent. De reportages van Ed van der Elsken zijn op een andere manier persoonlijk. Hij trok ook intensief op met groepen op die hij fotografeerde. Van der Elsken wist de sfeer in steden als Hong-Kong, Parijs en Amsterdam daardoor heel puur weer te geven. Verder vind ik de portretten van Koos Breukel fantastisch. Hij doet nu het Koningshuis, maar het project met zijn zoon is ook heel mooi. Breukel heeft de hele jeugd van zijn zoon gefotografeerd, wat heeft geresulteerd in een reeks intieme portretten.

Welke gear is voor jou onmisbaar?

Uiteraard mijn fototoestel. Tegenwoordig is dat de Nikon D850, een perfecte camera die ik mezelf cadeau heb gedaan. Daarnaast een statief, waar je in het donker niet zonder kunt. Ook bij portretfotografie is een statief onmisbaar. Bovendien dwingt het je tot denken in kaders. Verder kan ik niet zonder een externe flits en mijn drie favoriete lenzen; 24-70 millimeter, 70-200 millimeter en ultra groothoek.

Droom je nog van een bepaalde locatie of persoon voor je lens?

Nee, niet echt. Wel wil ik graag een keer een lange reis door Afrika maken. Je ziet alleen maar heel mooie of juist vreselijke beelden van Afrika, maar hoe is het daar nou echt? Ik wil in landen als Sudan het gewone leven vastleggen. Niet alleen de armoede, maar ook de vreugde. Het terloopse.

Bekijk meer werk van Kos Karathanasis via Instagram en zijn website.

Reageer op artikel:
Interview: Kos Karathanasis, Special Photographer of the Year
Sluiten